დასავლეთ შეერთებული შტატების შტატები ზამთრის სეზონის შუა პერიოდში თოვლის საფარის რეკორდულად დაბალი დონის წინაშე დგანან. თოვლის საფარის კრიზისი, რამაც შესაძლოა გამოიწვიოს უფრო მშრალი და ხანძრებისკენ მიდრეკილი ზაფხული, ემთხვევა იმ ფაქტს, რომ შტატები წარუმატებლად ცდილობენ შეთანხმდნენ კოლორადოს მდინარის აუზში წყლის გაზიარების პირობებზე. ეს მდინარე დასავლეთ ამერიკის შვიდი შტატის 40 მილიონი ადამიანისთვის წყლის წყაროა. „თუ ზამთრის დარჩენილ ნაწილში მართლაც სასწაულებრივი ცვლილება არ მოხდა“, – აცხადებს დენიელ სვეინი, კალიფორნიის უნივერსიტეტის სოფლის მეურნეობისა და ბუნებრივი რესურსების კლიმატის მეცნიერი, – „თოვლის დაბალ საფარს შეუძლია გააუარესოს როგორც ეკოლოგიური, ასევე პოლიტიკური კრიზისი კოლორადოს აუზში და, ამასთანავე, შექმნას მართლაც მძიმე პირობები ხანძრებისთვის დასავლეთის ზოგიერთ ნაწილში.“ აშშ-ის სოფლის მეურნეობის დეპარტამენტის მიერ მოწოდებული მონაცემები აჩვენებს, რომ 12 თებერვლის მდგომარეობით, ცხრა დასავლეთის შტატის ტერიტორიებზე თოვლის საფარი ნორმალური დონის ნახევარზე ნაკლები იყო, რაც ბოლო ათწლეულების განმავლობაში დაფიქსირებულ ყველაზე დაბალ მაჩვენებლებს შორისაა. წლის ამ დროს კონკრეტულ აუზში ან დასავლეთის მცირე არეალში თოვლის დაბალი საფარი ჩვეულებრივი მოვლენაა. თუმცა, სვეინის თქმით, შემაშფოთებელია თოვლის გვალვის გავრცელება, რომელიც ვაშინგტონის სამხრეთიდან არიზონასა და ნიუ-მექსიკოს დიდ ნაწილამდე ვრცელდება და აღმოსავლეთით კოლორადოსაც კი აღწევს. „რიცხვები მართლაც, მართლაც ცუდია“, – ამბობს სვეინი. „ნოემბერი რომ ყოფილიყო, შესაძლოა, ეს მონაცემები ნაკლებად მნიშვნელოვანი ყოფილიყო. მაგრამ ჩვენ ნოემბერი არ გვაქვს – თებერვლის შუა რიცხვებისკენ მივდივართ. ნორმალური მაჩვენებლები საკმაოდ მაღალია. მათი ნახევარზე ყოფნა ნიშნავს, რომ აბსოლუტური თვალსაზრისით, დეფიციტი დიდია.“ წლის პირველ კვირებში აღმოსავლეთ სანაპიროს დიდი ნაწილი გაიყინა, ბევრი დასავლეთის შტატი კი დაკვირვების ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე თბილ ზამთარს განიცდის: კოლორადოს ზოგიერთ ნაწილში ამ კვირის დასაწყისში ტემპერატურა 80 გრადუს ფარენჰაიტს (დაახლოებით 26.7 გრადუს ცელსიუსს) მიუახლოვდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ შტატში ნალექის რაოდენობა სტაბილური იყო – ვაშინგტონის ნაწილებში დეკემბერში დამანგრეველი წყალდიდობებიც კი დაფიქსირდა – ბევრ რეგიონში უბრალოდ არ არის საკმარისად ცივა, რომ თოვლი მოვიდეს ან თოვლის საფარად დარჩეს. გასულ წელს დარტმუტის მკვლევრების მიერ გამოქვეყნებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ კლიმატის ცვლილებამ ბოლო 40 წლის განმავლობაში ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში თოვლის საფარის დონის შემცირება გამოიწვია. თოვლის საფარის დეფიციტს დასავლეთისთვის წლის დარჩენილი ნაწილის განმავლობაში შემაშფოთებელი შედეგები მოჰყვება. ტყეები თოვლის დაბალი საფარით უფრო სწრაფად შრება და ნაკლებად მდგრადია ხანძრების მიმართ ცხელი სეზონის დადგომისას. (ხანძრისგან განადგურებული ტყეები, თავის მხრივ, შესაძლოა ნაკლებად მზად იყვნენ თოვლის საფარის შესანარჩუნებლად; ზოგიერთმა ბოლოდროინდელმა კვლევამ აჩვენა, რომ ახლახანს დამწვარ ადგილებში თოვლი უფრო სწრაფად დნება, ვიდრე სხვაგან.) დასავლეთის წყალმომარაგების დიდი ნაწილი, მათ შორის გადამწყვეტი კოლორადოს მდინარის აუზისთვის, ზამთარში ყალიბდება. ცივ თვეებში დაგროვილი თოვლის საფარი გაზაფხულზე დნება; თოვლის საფარის ჯანსაღი დონის წლებში ეს წყალი ნაკადულებსა და რეზერვუარებში ჩაედინება. ამჟამინდელი პირობები საფრთხეს უქმნის ამ დინამიკას. „ზოგიერთ ადგილას, ჩვენ არ გვაქვს ტრადიციული გვალვა – გვაქვს თოვლის გვალვა, სადაც ნალექის რაოდენობა საშუალოზე ახლოს ან მაღალი იყო, მაგრამ რეკორდულმა სითბომ გამოიწვია არსებული თოვლის საფარის სრული განადგურება“, – ამბობს სვეინი. მისი თქმით, სხვა რაიონებში სითბომ გამოიწვია, რომ მოვარდნილი ნალექი – რომელიც ზოგიერთ შემთხვევაში საკმაოდ უხვი იყო – წვიმის სახით მოვიდა, თუნდაც 7,000 და 9,000 ფუტის (დაახლოებით 2,100-დან 2,700 მეტრამდე) სიმაღლეზე. სვეინის თქმით, სეზონი ჯერ კიდევ ადრეულ ეტაპზეა და შესაძლოა მოვიდეს მნიშვნელოვანი ქარბუქები, რომლებიც ზოგიერთ რაიონში თოვლის დონის შევსებას შეუწყობს ხელს. „პრობლემა ის არის, რომ ჩვენ ამჟამად იმდენად დიდი დეფიციტი დაგვიგროვდა – თუნდაც მომდევნო რამდენიმე კვირის განმავლობაში საშუალოზე ახლოს ან ოდნავ მაღალი თოვლი მოვიდეს, ეს მხოლოდ თებერვლის დარჩენილი ნაწილისთვის ჩვეულებრივ დაგროვებას შეინარჩუნებს, დაგროვილი დეფიციტის რეალურად აღმოფხვრის გარეშე“, – აცხადებს ის. თოვლის საფარის კრიზისი ემთხვევა იმ ფაქტს, რომ დასავლეთის შვიდი შტატი, რომლებიც წყალს კოლორადოს მდინარიდან იღებენ, ცდილობენ გადახედონ საუკუნოვან წესებს, რომლებიც მდინარიდან წყლის გაზიარებას არეგულირებს. 1922 წელს ხელმოწერილი თავდაპირველი კონტრაქტი სერიოზულად გადაჭარბებით აფასებდა მდინარის შესაძლებლობას, უზრუნველყო თანამედროვე საჭიროებების წყლით, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც გაფართოვდა წყლის მომხმარებელი ინდუსტრიები, როგორიცაა სოფლის მეურნეობა, და კლიმატის ცვლილებამ გაამწვავა გვალვები. დასავლეთის კრიტიკული რეზერვუარები – მათ შორის ლეიკ მიდი და ლეიკ პაუელი – სულ უფრო მეტ სტრესს განიცდიდა, რადგან რეგიონი სულ უფრო ხშირად იყენებდა თავის წყლის რეზერვებს გვალვიან წლებში. „ჩვენ გვაქვს მდინარეზე შეთანხმებების ერთობლიობა, რომელიც შემუშავდა უფრო უხვი ნაკადის დროს და კიდევ უფრო დიდი ნაკადის აღქმით“, – ამბობს ჯეკ შმიდტი, იუტას სახელმწიფო უნივერსიტეტის კოლორადოს მდინარის კვლევების ცენტრის დირექტორი. „ჩვენ მივყვებოდით მდინარის მართვას წესების ნაკრებით, რომელიც ეფუძნებოდა სიუხვეს.“ თოვლის დაბალი საფარის გარეშეც კი, კოლორადოს მდინარის აუზი უკვე რთული წყლის წლის წინაშე იდგა. სექტემბერში შმიდტმა და სხვა აკადემიკოსებმა მოამზადეს ანგარიში, სადაც გამოთვალეს, რომ თუ რეგიონში წყლის მოხმარება იგივე დარჩებოდა 2026 წელს, ის მნიშვნელოვნად გადააჭარბებდა აუზის ბუნებრივ დინებას და ამოწურავდა წყლის დონეს.