ნიუ დელიში ამ კვირაში გამართული ინდოეთის ხელოვნური ინტელექტის სამიტი იმდენად დიპლომატიაზე იყო, რამდენადაც ალგორითმებზე. მთავრობის წარმომადგენლები, აღმასრულებელი დირექტორები და სხვა მაღალი რანგის სტუმრები შეიკრიბნენ ხელოვნური ინტელექტის, მისი პერსპექტივებისა და პრობლემების განსახილველად. როგორც The New York Times-ის სტატიაშია აღწერილი ნიუ დელიის სამიტის შესახებ, შეკრებამ გააერთიანა მაღალი თანამდებობის პირები ხელოვნური ინტელექტის ტექნოლოგიის სარგებლისა და რისკების განსახილველად. სტატიიდან ვიგებთ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ხელოვნური ინტელექტის შესაძლებლობების შესახებ უამრავი დაპირება გაჟღერდა ჯანდაცვის პრობლემების გადაჭრისა და მოსავლიანობის გაუმჯობესების კუთხით, ზოგიერთმა დამსწრემ აღიარა, რომ ხელოვნური ინტელექტი ვითარდება უფრო სწრაფად, ვიდრე მთავრობებს შეუძლიათ მისი გაკონტროლება. ერთ-ერთმა ოფიციალურმა პირმა, რომელმაც ანონიმურად დარჩენა ისურვა, განაცხადა, რომ ოფიციალური პირები „ველოსიპედით ცდილობდნენ ჩქაროსნული მატარებლის დაწევას“. ინდოეთის პრემიერ-მინისტრმა, ნარენდრა მოდიმ, მოუწოდა საერთო სტანდარტებისა და ტექნოლოგიაზე უნივერსალური წვდომისკენ. მან ხაზი გაუსვა, რომ ხელოვნური ინტელექტის მართვა არ უნდა იყოს ერების თამაში, და შედარება გაავლო იმასთან, თუ როგორ დანერგა მსოფლიოს დანარჩენმა ნაწილმა ელექტროენერგიის ერთიანი სისტემა. მსგავსი ძალისხმევა მიმდინარეობს ევროპაშიც, სადაც კანონმდებლები იკრიბებიან ევროკავშირის ხელოვნური ინტელექტის აქტის განსახილველად, როგორც The New York Times-ის სტატიაშია მოხსენებული ევროკავშირის ხელოვნური ინტელექტის აქტის მოლაპარაკებების შესახებ. მაგრამ ყველაფერი არც ისე იდილიურია. მიუხედავად იმისა, რომ ბატონმა მოდიმ საერთო მიდგომისკენ მოუწოდა, ინდოეთი ასევე ცდილობს კონკურენცია გაუწიოს აშშ-სა და ჩინეთს გამოთვლითი სიმძლავრისა და ნახევარგამტარების განვითარების კუთხით. აშშ და ჩინეთი მილიარდობით დოლარს დებენ გამოთვლით სიმძლავრეში, ნახევარგამტარებსა და მოწინავე მოდელების განვითარებაში. ინდოეთს სურს ამ მაგიდასთან იყოს, და არა როგორც მეორეხარისხოვანი მოთამაშე. სამიტის განმავლობაში, რამდენიმე საერთაშორისო კომპანიამ მილიარდობით ინვესტიცია დაჰპირდა ინდოეთში ხელოვნური ინტელექტის სფეროში, რაც მსგავსია იმ მიზნისა, რომელიც აღწერილია The New York Times-ის სტატიაში ინდოეთის ხელოვნური ინტელექტის განვითარებაში მსხვილი კომპანიების ჩართულობის შესახებ. მაგრამ სწორედ ეს არის დაძაბულობა ამ საკითხის გულში. ყველას სურს თანამშრომლობა, მაგრამ ასევე სურთ კონკურენცია. შესაძლებელია თუ არა ერებმა გაიზიარონ მიღწევები, როდესაც მათ შეუძლიათ უზრუნველყონ სამხედრო და ეკონომიკური უპირატესობები? თუ ეს უბრალოდ შეიარაღების რბოლაა ღიმილით? კულუარებში დამსწრეებმა შეშფოთება გამოთქვეს ხელოვნური ინტელექტის გავლენის შესახებ სამუშაო ძალაზე და შიში გამოთქვეს, რომ ავტომატიზაცია გაზრდის უთანასწორობას, თუ ის სწორად არ იქნება მართული. ზოგიერთმა ექსპერტმა აღნიშნა მონაცემები, რომელიც მიუთითებს, რომ ავტომატიზაციამ შეიძლება განსაკუთრებით ძლიერად დააზარალოს განვითარებადი ბაზრები, ციფრულ სერვისებზე მათი დამოკიდებულების გათვალისწინებით. საერთაშორისო სავალუტო ფონდის ანგარიშის მიხედვით, ავტომატიზაციის ყველაზე დიდი რისკის ქვეშ მყოფი სამუშაო ადგილები მოიცავს რუტინულ ან განმეორებად ინფორმაციის დამუშავებასა და მომხმარებლის მომსახურების ამოცანებს. ამის შესახებ ინფორმაცია მოცემულია სსფ-ის მოხსენებაში ავტომატიზაციის რისკების შესახებ. ასევე იყო ინსპირაციის მომენტები. ჯანდაცვის ოფიციალურმა პირებმა ისაუბრეს ხელოვნური ინტელექტის გამოყენებაზე სოფლის სამედიცინო დაწესებულებებში. კლიმატის ოფიციალურმა პირებმა ისაუბრეს ხელოვნური ინტელექტის პოტენციალზე, დაეხმაროს მწვავე ამინდის შედეგების შერბილებაში. ხანდახან გვავიწყდება, რომ ხელოვნურ ინტელექტს შეუძლია ასევე დაეხმაროს ფერმერს ცუდი მოსავლისთვის მომზადებაში, ან ექიმებს დაავადებების იდენტიფიცირებაში. მთავარი სცენიდან მოშორებით, იყო უთანხმოება იმის თაობაზე, უნდა იყოს თუ არა გლობალური სტანდარტები სავალდებულო თუ ნებაყოფლობითი. ზოგიერთმა განვითარებადმა ქვეყანამ განაცხადა, რომ ზედმეტად მკაცრმა წესებმა შეიძლება უკან დატოვოს ისინი. დასავლეთის ქვეყნებმა კი თქვეს, რომ მათ გარეშე, ხელოვნური ინტელექტი შეიძლება გამოყენებულ იქნას არჩევნების ძირის გამოსათხრელად და დეზინფორმაციის მასშტაბურად გასავრცელებლად. არავინ დატოვა სამიტი, მაგრამ არც გამარჯვება გამოუცხადებია არავის. თუ ამ კვირაში ერთი რამ ცხადი გახდა, ეს არის ის, რომ ხელოვნური ინტელექტი ახლა ერთდროულად საგარეო, ეკონომიკური და სოციალური პოლიტიკის საკითხია. ჩემი დასკვნა სტატიის წაკითხვიდან? ჩვენ სიტუაციას ადგილზევე ვუმკლავდებით. ოფიციალური პირები ცდილობენ შექმნან ჩარჩოები ტექნოლოგიის დასარეგულირებლად, რომელიც ყოველ ექვს თვეში იცვლება. ეს რეგულატორების წარუმატებლობა არ არის. ეს უბრალოდ ექსპონენციალური ზრდის ბუნებაა. რა იქნა მიღწეული ნიუ დელიში? არცთუ ბევრი რეგულაციის კუთხით. არცთუ ბევრი გლობალური დაძაბულობის მოგვარების კუთხით. მაგრამ შესაძლოა რაღაც უფრო მნიშვნელოვანი: იმის აღიარება, რომ ვერც ერთი ერი ვერ გააკონტროლებს ამას მარტო. დარჩება თუ არა ეს ძალაში მას შემდეგ, რაც კონკურენცია ნამდვილად დაიწყება, ჯერ კიდევ სანახავია. მაგრამ ამ დროისთვის, ხელოვნური ინტელექტის მომავალი ძალიან ჰგავს დელის საცობებს: არეული, ამბიციური და ხანდახან გამაგიჟებელი. მაგრამ წინ მიმავალი.