ძირითადი ნაწილი ჩვენი გრძელვადიანი კოსმოსური პროგრამებისა ემყარება ზოგად ვარაუდებსა და ნაკლებად დეტალურ გეგმებს. მაგალითად, თუ ასტრონავტებს მთვარეზე დავაბრუნებთ, იქ ყინულს ვიპოვით. თუ ამ ყინულს საკმარისი რაოდენობით მოვიპოვებთ, მას წყალბადად და ჟანგბადად დავშლით და შემდგომ, ამ საწვავს გამოვიყენებთ მზის სისტემაში უფრო ღრმად, შესაძლოა, მარსზეც კი გასაფრენად. მარსზე თუ მივალთ, წითელ პლანეტაზე კიდევ უფრო მეტ ყინულს ვიპოვით. მას მოვიპოვებთ, გავაერთიანებთ ატმოსფეროში არსებულ ნახშირორჟანგთან და ამ ნივთიერებას ასტრონავტების უკან დასაბრუნებლად გამოვიყენებთ. ეს იდეა აპოლოს ეპოქიდან მოყოლებული არსებობს და ბოლო წლებში მას ხშირად ახსენებდნენ NASA-ს ყოფილი ადმინისტრატორი ბილ ნელსონი და SpaceX-ის ილონ მასკი. თუმცა, საქმე ისაა, რომ წყალი სარაკეტო საწვავად ჯერ არავის არასოდეს გადაუქცევია, მით უმეტეს მნიშვნელოვანი ზომის ხომალდებისთვის. სტარტაპი სახელად „General Galactic“, რომელსაც ოცდაათ წლამდე ასაკის ორი ინჟინერი ხელმძღვანელობს, მიზნად ისახავს, ამ საკითხში პირველი იყოს. ამ შემოდგომაზე „General Galactic“ გეგმავს 1,100 ფუნტი (დაახლოებით 500 კგ) წონის თანამგზავრის გაშვებას, რომელიც ორბიტაზე მხოლოდ წყალს გამოიყენებს საწვავად. თუ ეს იმუშავებს, ის არა მხოლოდ დაიწყებს ამ ზოგადი ვარაუდების პრობლემის გადაჭრას, არამედ ამერიკულ თანამგზავრებს უფრო მანევრულს გახდის იმ დროს, როდესაც კოსმოსში კონფლიქტის მზარდი შესაძლებლობა არსებობს. „ყველას უნდა მთვარის ან მარსის ბაზის აშენება. ვინ გადაიხდის ამას? როგორ იმუშავებს ეს სინამდვილეში?“ – კითხულობს ჰეილენ მეტისონი, „General Galactic“-ის აღმასრულებელი დირექტორი. „ჩვენი ხედვაა, მარსზე ბენზინგასამართი სადგური ავაშენოთ“, – დასძენს ის, „მაგრამ საბოლოოდ, საწვავის შევსების ქსელიც უნდა ავაშენოთ“ შუალედში. ეს, სულ მცირე, ძალიან გრძელვადიანი გეგმაა. დასაწყისისთვის, მეტისონმა, SpaceX-ის ყოფილმა ინჟინერმა, და მისმა ტექნიკურმა დირექტორმა (CTO) ლუკ ნაიზმა, „Varda Space“-ის ვეტერანმა, „Falcon 9“ რაკეტის გაშვებაზე ადგილი უკვე შეისყიდეს. გაშვება ოქტომბერში ან შემოდგომის უფრო გვიან პერიოდშია დაგეგმილი. არსებობს, ზოგადი გამარტივებით, ძრავების ორი ძირითადი ტიპი, რომელთა გამოყენებაც კოსმოსურ ხომალდში შეგიძლიათ. შეგიძლიათ აიღოთ საწვავი, მაგალითად, თხევადი მეტანი, შესაძლოა, დააკავშიროთ ის დამჟანგავთან და დაწვათ. ამას ქიმიური ამძრავი სისტემა ეწოდება და ყველა დიდი რაკეტა, რომელიც ოდესმე აფრენილა, ამ მეთოდის რომელიმე ვარიაციას იყენებს, რადგან ის დიდ წევას უზრუნველყოფს, თუნდაც არც ისე ეფექტური იყოს. ან შეგიძლიათ აიღოთ გაზი, მაგალითად, ქსენონი, ელექტროენერგიით დაამუშაოთ და ის კოსმოსური ხომალდიდან გაისროლოთ, როგორც იონიზებული გაზი ან პლაზმა. ამას ელექტრული ამძრავი სისტემა ეწოდება – ისევ ვიმეორებ, მეტისმეტად ვამარტივებ. „მას ძალიან, ძალიან დაბალი წევა აქვს. ხალხი ხუმრობით „კოსმოსურ ბოყინს“ უწოდებს“, – ამბობს მეტისონი. „მაგრამ ის სამუდამოდ გრძელდება. ეფექტურობა საოცარია.“ დროთა განმავლობაში საკმარისი „ბოყინი“ სინამდვილეში საკმაოდ ეფექტური შეიძლება იყოს. ელექტრული ამძრავი სისტემა გამოიყენება თანამგზავრების სწორ ორბიტაზე შესანარჩუნებლად და კოსმოსური ზონდების, როგორიცაა „Dawn“, გასაძლიერებლად, რომელიც NASA-მ ასტეროიდების სარტყელის შესასწავლად გაგზავნა. წყალი არც ელექტრული და არც ქიმიური ამძრავი სისტემებისთვის იდეალური არ არის. თუმცა, ის შესაძლოა საკმარისად კარგი იყოს ორივესთვის. თხევადი მეტანისგან განსხვავებით, არ არის საჭირო იმაზე ფიქრი, რომ წყალმა შემთხვევით ააფეთქოს ხომალდი, ან მისი -260 გრადუს ფარენჰაიტზე (-162 გრადუსი ცელსიუსი) გაციება, ან მისი აორთქლება, როდესაც თანამგზავრი მზისკენ არის მიმართული. „General Galactic“ გეგმავს ამ ორი მეთოდის დემონსტრირებას „Trinity“ მისიის დროს. ქიმიური ამძრავი სისტემისთვის, ის ელექტროლიზს გამოიყენებს წყლის წყალბადად და ჟანგბადად დასაშლელად, შემდეგ კი დაწვავს წყალბადს, ხოლო ჟანგბადი გამოიყენება დამჟანგველად. ელექტრული ამძრავი სისტემისთვის – რომელსაც „ჰოლის მამოძრავებელი სისტემა“ ეწოდება – ის დაშლის წყალს, შემდეგ კი გამოიყენებს საკმარის ელექტროენერგიას, რათა ჟანგბადი პლაზმად გარდაიქმნას. შემდეგ კი, მაგნიტური ველის გამოყენებით პლაზმას ფორმას მისცემს და მას გარეთ გაისვრის. „იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ ვაჩვენოთ, შეგვიძლია როგორც გრძელვადიანი, ეფექტური მანევრის უზრუნველყოფა, ასევე ზოგჯერ ადამიანებს სწრაფად სჭირდებათ სადმე მისვლა ან სწრაფად რეაგირება ორბიტალურ გარემოში დრამატულ მოვლენაზე“, – ამბობს ნაიზი, „General Galactic“-ის ტექნიკური დირექტორი. „ზოგჯერ კოსმოსში „ბოყინზე“ მეტი გჭირდება.“ მაგალითად, ჩინური და რუსული თანამგზავრები სულ უფრო ხშირად დაფრინავენ ამერიკულ თანამგზავრებთან ახლოს. ამ მეტოქეებისგან სწრაფად მანევრირების მეთოდის პოვნა არის ის, რაც აშშ-ის კოსმოსურ ძალებსა და სხვა უწყებებს უკიდურესად აინტერესებთ. იმედია, – ამბობს მეტისონი, – რომ „ჩვენ შეგვიძლია მოგცეთ მისიის „დელტა-ვი“-ს (ΔV) ხუთიდან ათჯერ მეტი შესაძლებლობა“ (კოსმოსური ხომალდის სიჩქარისა და მიმართულების საერთო ცვლილების ჟარგონული ტერმინი დროთა განმავლობაში). მეტისონი და ნაიზი სტენფორდის უნივერსიტეტის ასპირანტურაში შეხვდნენ ერთმანეთს და წყალზე დაფუძნებული საწვავის იდეაზე მუშაობა დაიწყეს. მათ დაიწყეს ამ იდეით გატაცება – და დააარსეს საკუთარი კომპანია – მაშინაც კი, როცა ყოველდღიურ სამუშაოებზე მუშაობდნენ ისეთი ადამიანებისთვის, როგორიცაა მასკი. მათ შეაგროვეს უამრავი კვლევითი ნაშრომი და დაუკავშირდნენ ყველას, ვინც მსგავს სისტემებზე მუშაობდა. „შემდეგ მოდელირების პროგრამულ უზრუნველყოფაში გადავიტანეთ. განტოლებები გამოვთვალეთ. უამრავი Python-ის სკრიპტი შევქმენით, სხვადასხვა მისიის შემთხვევების შესასწავლად“, – ამბობს მეტისონი. საბოლოოდ, მივედით დასკვნამდე, რომ „ეს საკმაოდ განსხვავებულია. ეს საკმაოდ ამაღელვებელია“. და სწორედ ასე მივხვდით, რომ გვქონდა ისეთი რამ, რისთვისაც რეალური ფულის ჩადება ღირდა.“ ამ დრომდე მეტისონმა და ნაიზმა 10 მილიონი დოლარის სარისკო კაპიტალი მოიძიეს, რაც აეროკოსმოსურ ინდუსტრიაში შედარებით მცირე თანხაა.