ანტარქტიდაზე არსებობს ერთი კუთხე, რომელიც დევიდ კრონენბერგის ფილმებიდან ამოვარდნილ კადრს მოგვაგონებს. ის მაკ-მერდოს მშრალ ველებზე მდებარეობს, უზარმაზარ გაყინულ უდაბნოში, სადაც პერიოდულად, ტეილორის მყინვარის კაშკაშა თეთრი ზედაპირიდან მოულოდნელად ჟოლოსფერი სითხე ამოხეთქავს. ამ მოვლენას „სისხლიან ჩანჩქერებს“ უწოდებენ და გეოლოგ თომას გრიფიტ ტეილორის მიერ 1911 წელს აღმოჩენის შემდეგ, ის საუკუნოვან სამეცნიერო სპეკულაციებს აჩენდა. ბოლო დროს, 2018 წლიდან ჩატარებულმა დაკვირვებებმა რამდენიმე საიდუმლო გაარკვია, მაგალითად, მათი მოწითალო ფერის ბუნება და ის, თუ რა ინარჩუნებს მათ თხევად მდგომარეობას თითქმის -20 გრადუს ცელსიუსზე. ამ კვირაში ჟურნალ „ანტარქტიდის მეცნიერებაში“ გამოქვეყნებულმა ახალმა კვლევამ თავსატეხის ბოლო ნაწილი შეავსო, რაც განმარტავს, თუ რა ფენომენები იწვევს ჩანჩქერების მიწისქვეშეთიდან ამოფრქვევას. აღმოჩენის დროს ტეილორი ფერს წითელი მიკროწყალმცენარეების არსებობას მიაწერდა. საუკუნეზე მეტი ხნის შემდეგ მეცნიერებმა დაადგინეს, რომ წითელი შეფერილობა გამოწვეულია ნანოსფეროებში მოქცეული რკინის ნაწილაკებით, სხვა ელემენტებთან ერთად, როგორიცაა სილიციუმი, კალციუმი, ალუმინი და ნატრიუმი. ისინი სავარაუდოდ უძველესმა ბაქტერიებმა წარმოქმნეს, რომლებიც მიწისქვეშ იყვნენ ხაფანგში ამ ტერიტორიაზე: ჰაერთან კონტაქტში მოხვედრისას რკინა იჟანგება, რაც ნარევს დამახასიათებელ ჟანგის ფერს აძლევს. რაც შეეხება თხევადი წყლის არსებობას, ეს სინამდვილეში ჰიპერმარილიანი მარილწყალია, რომელიც დაახლოებით 2 მილიონი წლის წინ წარმოიქმნა, როდესაც ანტარქტიდის ოკეანის წყლები ველებიდან უკან დაიხია. ამ მარილწყლის ძალიან მაღალი მარილიანობა ხელს უშლის წყლის გაყინვას, რაც საშუალებას აძლევს მას პერიოდულად ამოიფრქვეს. ტემპერატურის თავსატეხის ამოხსნის შემდეგ, კითხვა რჩებოდა, თუ რა ფიზიკური ძალა იწვევდა სითხის ამოფრქვევას. პასუხი მოვიდა GPS მონაცემების, თერმული სენსორების და მაღალი გარჩევადობის გამოსახულებების შედარებითი ანალიზიდან, რომლებიც შეგროვდა 2018 წელს ამოფრქვევის დროს. ანალიზმა აჩვენა, რომ „სისხლიანი ჩანჩქერები“ მყინვარის ქვეშ არსებულ მარილწყლის საბადოებზე მოქმედი წნევის ცვლილებების შედეგია. როდესაც ტეილორის მყინვარი მიედინება, ზემოდან მოქცეული ყინულის მასა შეკუმშავს მყინვარქვეშა არხებს, რაც უზარმაზარ წნევას ქმნის. როდესაც დაძაბულობა აუტანელი ხდება, ყინული თმობს: დაწნეხილი მარილწყალი იჟონება ნაპრალებში და მოკლე ამოფრქვევებით გადმოდის. საინტერესოა, რომ ეს გამოთავისუფლება ჰიდრავლიკური მუხრუჭის როლს ასრულებს, რაც დროებით ანელებს მყინვარის მოძრაობას. ამ აღმოჩენით, „სისხლიანი ჩანჩქერების“ საიდუმლოებები საბოლოოდ უნდა იყოს ამოხსნილი, ყოველ შემთხვევაში ამ დროისთვის. გლობალური დათბობის გავლენა ამ კომპლექსურ სისტემაზე მომავალ ათწლეულებში ჯერ კიდევ უცნობია. მასალა მომზადებულია WIRED Italia-ს მიხედვით.